ေကာ့ဂြန္းဂူဟာ ေျမာက္လတဿတီတြဒ္ ၁၆.၈၂၂၇၆ အေရွ့ေလာင္ဂ်ီတြဒ္ ၀၉၇.၅၈၅၇၅ ဒီဂရီမွာ တည္ရွိပာတယ္။ ကရင္ျပည္နယ္၊ ဘားအံျမို့ကေန ၂မိုင္ေလာက္ အကြာ ရန္ကုန္ကေနသြားရင္ ဘားအံျမို့မဝင္ခင္ေပာ့။ ထူးျခားခ်က္က ဒီထံုးေက်ာက္ဂူျကီးမွာ ဘုရားအဆူေပာင္းမ်ားစြာ ပူေဇာှထားတာပာပဲ။ ပင္းတယဂူတို့၊ ကေလာေရြွဥမင္ဂူတို့နဲ့ မတူတာက ေကာ့ဂြန္းဂူမွာ ပူေဇာှထားတဲ့ ဘုရားေတြက အရြယ္အစား ေသးေသးနဲ့ ထံုးေက်ာက္ဂူနံရံအနွံ့မွာ ကပ္ျပီး ပူေဇာှထားလို့ပာပဲ။ အဲဒီတဝိုက္မွာ ေကာ့ဂြန္းဂူလိုပဲ ရေသ့ပ်ံဂူ၊ ဘားကပ္ဂူ၊ ဘုရင့္ညီဂူ၊ ဆဒဿဒန္ဂူ၊ ဝဲပ်ံဂူ စတဲ့ ဂူေတြဟာလည္း ထင္ရွားပာတယ္။ ဒီဂူေတြ အားလံုးမွာ ေျမမီးဖုတ္ အုတ္ခြက္ဘုရားေတြကို ေတြ့နိုင္ပာတယ္။ အဲဒီအထဲမွာမွ ေကာ့ဂြန္းဂူဟာ ယဉ္ေက်းမွု အေမြအနွစ္ အမ်ားဆံုး ဂူတစ္ခု ျဖစ္ပာတယ္။ တကယ္ေတာ့ ေကာ့ဂြန္းဂူဟာ အလ်ားေပ ၁၃၀၊ အနံေပ ၇၀၊ အျမင့္ ၂၅ေပ ေလာက္ပဲရွိျပီး သိပ္ျကီးမားတဲ့ ဂူအမ်ိုးအစား မဟုတ္ပာဘူး။ ဒာေပမယ့္ မ်ားျပားလွတဲ့ ဘုရားေတြကို ထံုးေက်ာက္ဂူနံရံမွာ လက္ရာေျမာက္စြာ တည္ထား ပူေဇာှထားတာက အံ့မခန္းပာပဲ။
မတိက်တဲ့ သမိုင္းအရေတာ့ ဒီထံုးေက်ာက္ဂူေတြမွာ အခုလိုဘုရားေတြ တည္ခဲ့တဲ့သူက မြန္ဘုရင္မနူဟာရဲ့ မုတဿတမမိဖုရားလို့ ဆိုပာတယ္။ ပုဂံကို မနူဟာ ပာေလေတာ့ မုတဿတမမိဖုရားက ေရွာင္တိမ္းျပီး ဒီဂူေတြမွာ ပုန္းေအာင္းေနရတဲ့ ကာလမွ ဒီဘုရားေတြကို တည္ခဲ့တာလို့ ဆိုပာတယ္။ ဒီဂူ ဘယ္ေလာက္အထိ ထင္ရွားလဲဆိုရင္ ၁၈၂၇ ျဗိတိသ်ွသံအမတ္ ဂ်ြန္ကေရာဖို့ ျမန္မာျပည္ လာစဉ္ကေတာင္ အဲဒီကို သြားခဲ့ဖူးသတဲ့။ ၁၈၃၅မွာ ရစ္ခ်က္တန္ပယ္၊ ၁၈၃၆မွာ ဆရာယုဒသန္တို့လည္း သြားေရာက္ ေလ့လာခဲ့ျကတယ္။ အဲဒီမွာ ဘုရားေတြအျပင္ မင္စာေတြ၊ ေက်ာက္စာေတြလည္း ေတြ့နိုင္ပာတယ္။ မင္စာ ခုနစ္ခုနဲ့ ေက်ာက္စာတစ္ခု ရွိပာတယ္။
