A Present of Cheroots by Dr. Hla Pe

လက္ေဆာင္
ေလးခ်ိဳး

မရြယ္ဘူး မယ္ခူးတဲ့ဖက္စို
မီးမကူ ေနပူမွာမကင္အားလို႕
ထားရတယ္ အိပ္ယာေအာက္မွာ
မင္းေသာက္ဖို႕ကို။
ညႇာအနား ေရွ႕သြားႏွင့္ကိုက္လို႔တို
မခ်ိဳေတာင့္လိပ္ေဆး။
ပိုးမကူ ဝါခ်ည္ျဖဴတစ္ပင္ရစ္ကယ္ႏွင့္
ငယ္ခ်စ္ေမာင္ေရႊဝသြားကို
ပါးလိုက္ကဲ့ေလး။


မယ္ေခြ



A PRESENT OF CHEROOTS
Anonymous


I did not buy them: with mine own hands I cut the fresh leaves.
Without the aid of fire, unable to dry them in the sun,
I had to keep them under my bed.
They are for you to smoke.
I nip them off near the pedicle with my front teeth.
Sweet as none other are these tobacco-rolls.
Without the aid of silk, but binding them with a single cotton thread,
To my sweetheart since youth who is going to Golden Ava
I send them as a present.


Hla Pe


ဒီကဗ်ာေလးကို မယ္ေခြ ေရးတယ္လို႔ မွတ္သားရပါတယ္။ ဆရာႀကီး ေဒါက္တာလွေဘ ဘာသာျပန္ရာမွာေတာ့ ေရးသူမသိလို႔ ဆိုထားပါတယ္။

MCPA Challenge Award

ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္မ်ား အသင္းက ႀကီးမွဴးၿပီး MCPA Challenge Award ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုကို က်င္းပမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ MCPA ရဲ႕ ပထမဆံုး ၿပိဳင္ပြဲျဖစ္သလို ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာေလာကအတြက္ ထူးျခားတဲ့ ရလာဒ္တစ္ခုကို ေဆာင္က်ဉ္းေပးလာႏိုင္တဲ့ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္လာပါလိမ့္မယ္။ အရင္တုန္းက ပရိုဂရမ္းမင္း ၿပိဳင္ပြဲေတြနဲ႔ ပံုစံ မတူပါဘူး။ ဒါက Research ကိုအဓိကထားၿပီး ကာလၾကာရွည္ ၿပိဳင္ရမယ့္ ၿပိဳင္ပြဲတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါမယ္။ ဆုေၾကးေငြက က်ပ္သိန္းသံုးဆယ္လို႔ ေယဘုယ် သတ္မွတ္ထားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ျမန္မာဘာသာနဲ႔ ေရးသားထားတဲ့ ဝဘ္စာမ်က္ႏွာေတြ မ်ားျပားလာတာနဲ႔အမွ် ျမန္မာဘာသာအသံုးျပဳၿပီး အင္တာနက္မွာ အခ်က္အလက္ ေဒတာေတြကို တိတိက်က် ရွာေဖြရရွိႏိုင္ေအာင္ ၿပိဳင္ပြဲဝင္အဖြဲ႕ေတြ အေနနဲ႔ ျမန္မာအခ်က္အလက္ ရွာေဖြေရးအင္ဂ်င္ (Myanmar Search Engine) တစ္ခု တည္ေဆာက္မႈ ၿပိဳင္ပြဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္ေတြကို မၾကာခင္မွာ www.mcpa.org.mm မွာ တရားဝင္ ေၾကျငာသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ့္အဖြဲ႕အလိုက္ ခုကတည္းက ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္မယ္ဆို ျပင္ဆင္ႏိုင္ေအာင္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ သတင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား။

Toddy-Climbing by Padethayaza

TODDY-CLIMBING
By Padethayaza (ob. A.D. 1754)
ေႏြဦးကာလ ျမဴထေသာအခါ
(ထန္းသမားဘြဲ႕တ်ာခ်င္း)
ပေဒသရာဇာ



In the beginning of the hot weather, when haze rises,
With his ladder and inseparable pot,
His sharp knife stuck in his waist,
To the tari buds and tari branches luxuriantly sprouting,
With his seat slung from his shoulder he climbs.

ေႏြဦးကာလ ျမဴထေသာခါ၊ ရင္းေထာင္ရင္းဆြဲ ေဆာင္ၿမဲအိုးလြယ္ကာ၊ ဓားႏွီးထက္စြာ ခါးမွာခ်ပ္လ်က္၊ ထန္းပြင့္ထန္းခိုင္ ရႊန္းၿမိဳင္ၿမိဳင္၊ ကလိုင္သာလြယ္လို႔ တက္သည္ႏွင့္ေလး။

Tari stalks and spreading tari leaves
He cuts and notches amain to win the first fresh tari juice.
His loving wife collects the tari juice.
He shouts and cries to his sons and grandsons and calls to the dogs and pigs.
And, behold! a hare-net corded with tari-fibre.

ထန္းပင္ထန္းလက္ ထန္းရြက္ကယ္ေဝေဝ၊ စင္ေအာင္ခုတ္ထစ္ ႏုမ်စ္ကယ္ထန္းဦးေရ၊ မယားငယ္ေဆြ ထန္းေရသိမ္းဆည္း၊ သားေျမးဟစ္ေၾကာ္ ေခြးဝက္ကယ္ေခၚ၊ ထန္းေလွ်ာ္သာယုန္ပိုက္စည္းငယ္ႏွင့္ေလး။

The noise of calling resounds; men are clamorous;
Dogs yelp, men yell; they strike and beat.
Chameleon, hare, partridge-all that are in the bushes-
Quail, fowl, iguana, snake,
Wolves, too, straightway come out.

ေခၚသံရိုက္ဟည္း လူလည္းေၾကာ္ျငာ၊ ေခြးဟစ္လူဟစ္ ခတ္ပစ္ကယ္ေျခာက္ေသာခါ၊ ပုတက္ယုန္ခါ ေတာမွာရွိၾက၊ ငံုးၾကက္ကယ္ဖြတ္ေႁမြ ဝံပုေလြ၊ မေနထြက္လာၾကသည္တည့္ေလး။

With joyous zest the wife
Gets a mixed load of curry-leaves good and indifferent.
The husband's concern is the hares and such other
Creatures of the wild as he encounters;
He takes and puts them in his sack.

ဝမ္းသာအားရ မယားကတစ္သြယ္၊ ဟင္းရြက္ဆိုးေကာင္း၊ ေသာင္းေျပာင္းေရာ၍လြယ္၊ လင္ကတစ္သြယ္ ယုန္ငယ္ကစ၊ ေတာသတၱဝါ ေတြ႕တိုင္းကိုသာ၊ အိတ္မွာသာယူ၍ခ်သည္ႏွင့္ေလး။

And so returning and having rested a little,
They do their roasting at the jaggery fire on sharp spits.
When the curry-pot boils they put in the roast,
And stir the pot, and cook it in water.
They have, too, star-gazing chillies.

သို႔ႏွင့္ေရာက္က ခဏေအာင့္လွ်င္၊ တံစို႔ထက္ႏွင့္ ထန္းလ်က္ဖိုမွာကင္၊ ဟင္းအိုးဆူလွ်င္ အကင္ခပ္ၿပီး၊ အိုးကင္းႏွင့္ေလွာ္ ေရႏွင့္ေၾကာ္၊ မိုးေမွ်ာ္ငရုတ္သီးငယ္ႏွင့္ေလး။

When all is set on the large wicker tray,
Daughters and sons, so many there is scarce room,
Push and thrust with a single knee,
Vying with each other and determined to eat.
They fall to in fine style plying the coconut dipper.

ႏွီးေဒါင္းလန္းႀကီး ခူးၿပီးေသာခါ၊ သမီးႏွင့္သား မ်ားလို႔မဝင္သာ၊ ဒူးတစ္ဖက္ဟာ တြန္းကာဖယ္လ်က္၊ သူ႕ထက္ငါေလ စားေတာ့မည္ေစ၊ စေပသာလွအုန္းခြက္ကယ္ႏွင့္ေလး။

Each with bent head takes handfuls and gobbles.
When they have finished, there is no washing-up; they leave it to the dogs.

ငံု႔လ်က္ကိုယ္စီသာ ဆုပ္ကာေလြးေတာ့သည္။ ၿပီးလွ်င္ေရမရွာ ေခြးသာေကၽြးေတာ့သည္။



J. A. Stewart
[Anthology of Burmese Literature, ii, 2.]

ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ဝက္တုပ္ေကြး

ျမန္မာျပည္မွာ H1N1 ဝက္တုပ္ေကြး ပထမဆံုး တစ္ေယာက္ ေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့ သတင္းက ေတာ္ေတာ့္ကို ေဟာ့ေနပါတယ္။ သြားေလရာေနရာမွာ အဲဒီအေၾကာင္း ေျပာေနၾကတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳတာေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ေသးတယ္။ ဒီရက္ပိုင္းမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေဟာင္ေကာင္မွာ Workshop တစ္ခု သြားတက္ရတယ္။ ရန္ကုန္ကေန ထိုင္း၊ ထိုင္းကေနမွ ေဟာင္ေကာင္ေပါ႔။ ထိုင္းေလဆိပ္မွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔က Transit ဆိုေတာ့ ဘာမွ စစ္ေဆးတာ မခံရဘူး။ ေဟာင္ေကာင္ဝင္ခါနီးေတာ့ Health Declaration Form ျဖည့္ရတယ္။ ေခ်ာင္းဆိုးေနလား၊ ဖ်ားေနလား၊ ႏွာရည္တရႊဲရႊဲ ျဖစ္ေနလား ဘာညာေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ဘာမွမရွိေတာ့ All Clear ထားလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္မွာ အင္မီဂေရးရွင္း ျဖတ္ခါနီးေတာ့ စစ္ေဆးတာ ခံရတယ္။ သူစစ္ေဆးတဲ့ ပံုစံက ကိုယ့္ေဖာင္ကို ကိုယ္ကိုင္ထားၿပီး သူတို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေနရာကို သြားေပးရတယ္။ အဲဒီေနရာမွာ Sensor စနစ္ တစ္ခု ရွိတယ္လို႔ ထင္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မ်က္ႏွာကာေတြ တပ္ထားတဲ့ သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ စစ္ေဆးသူေတြလည္း ရွိတယ္။ ကိုယ္ေပးတဲ့ စာရြက္ကို ၾကည့္ၿပီး ကိုယ့္အေျခအေနကိုလည္း အကဲခတ္ေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ ရပ္ခိုင္းတဲ့ ေနရာမွာ ရပ္ေနရတယ္။ ကိုယ့္ဘာသာ စာရြက္မွာ ဘယ္လိုျဖည့္ထားထား အဲဒီမွာ Clear ျဖစ္မွ အထဲကို ဝင္ရတာမ်ိဳးပါ။

ဒီလိုနဲ႔ အဲဒီမွာ ေနရင္း ျပန္မယ့္ညက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း လမ္းေလွ်ာက္ရတာ မ်ားသြားလို႔ ေတာ္ေတာ္ ပင္ပန္းသြားတယ္။ ေဟာ္တယ္ ျပန္ေရာက္ေတာ့ ၁၁နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေပါ႔။ ေဟာင္ေကာင္ရာသီဥတုက စိုထိုင္းစကမ်ားမ်ား ပူပူေႏြးေႏြးလည္း ရွိတာမို႔ ေခၽြးေစးျပန္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေခါင္းေတြေလွ်ာ္ ေရေတြခ်ိဳးမိတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲယာကြန္းေလး ဖြင့္ၿပီး စာဖတ္ေနရင္းက အိပ္ေပ်ာ္သြားလိုက္တာ သတိရေတာ့ မနက္ ၃နာရီ ထိုးေတာ့မယ္။ ႏွာေတြေစးၿပီး မ်က္စိေတြ ႏွာေခါင္းေတြ ပူေနသလို ျဖစ္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေအးမိသြားၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္က အဲယားကြန္း လံုးဝ လံုးဝ မတည့္ဘူး။ အဲယားကြန္းနဲ႔ အိပ္တာနဲ႔ မနက္ဆို ဖ်ားတတ္တယ္။ ဒါနဲ႔ အဲယားကြန္းျပန္ပိတ္ ေစာင္ေခါင္းၿမီးၿခံဳၿပီး ျပန္အိပ္လိုက္တာ မနက္ ၆နာရီထိုး ႏိုးလာေတာ့ လူက ေခါင္းပါကိုက္ေနတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဲဒီမွာ အသားေတြ၊ ဘူေဖးေတြ နင္းကန္စားေသာက္ၿပီး အပူကန္လို႔ ႏွာေခါင္းထဲ ဝက္ၿခံက လာေပါက္ေနေသးတယ္။ အဲဒီေနရာ ဝက္ၿခံေပါက္တာ တကယ္ခံရခက္တာမ်ိဳး။ ဒီလိုနဲ႔ ေလယာဉ္ေပၚ တက္ေတာ့လည္း အဲယားကြန္းဒဏ္ကို ဆက္ခံရျပန္တယ္။ ေလယာဉ္က အဲယားကြန္းက တစ္ေယာက္ခ်င္းစီအတြက္ သီးသန္႔ထားတဲ့ စနစ္မဟုတ္ေတာ့ ေခါင္းကို ေလရိုက္တာကို ခံေနရတာ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္။ သူမ်ားေတြကေတာ့ ဝက္တုပ္ေကြး မိေနတယ္ ထင္မလားဘဲ။ ဒါနဲ႔ ေလယာဉ္ေမာင္တစ္ေယာက္ကို Mask ေတာင္းၿပီး ႏွာေခါင္းကို စည္းထားလိုက္တယ္။ အဲဒီနည္းက Sensitive ျဖစ္ေနတဲ့ ႏွာေခါင္းကို ျပင္ပေလ တိုက္ရိုက္မထိတာမို႔ အေတာ္ သက္သာတယ္။ ထိုင္းေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ သက္သာေနပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေလဆိပ္ ဟိုဘက္ဒီဘက္ကို ႏွစ္ေခါက္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္လိုက္ရတာ ပင္ပမ္းၿပီး ျပန္ဖ်ားခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာတယ္။ ထိုင္းကေန ရန္ကုန္ ေလယာဉ္ေပၚမွာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ၿပီးလိုက္လာတယ္။ ဒီေလယာဉ္ကေတာ့ သီးသန္႔စနစ္ ပါတာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေပၚက ေလေပါက္ကို ပိတ္ထားလိုက္တာ ေတာ္ေတာ္အိုေကသြားတယ္။ ရန္ကုန္ ေရာက္ခါနီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို Health Declaration Form ျဖည့္ရျပန္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ပထမေတာ့ ႏွာေစးေနတာ၊ ေခ်ာင္းဆိုးေနတာ၊ ဖ်ားခ်င္ေနတာ၊ ကိုယ္လက္နဲနဲကိုက္တာေတြ ျဖည့္လိုက္ဦးမလို႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနတာ ဝက္တုပ္ေကြး မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ ေသေသခ်ာခ်ာသိတယ္။ ဘာလို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒါမ်ိဳးက ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေနက်ကိုး။ ဒါေပမယ့္ ဒီလို လကၡဏာေတြ ျဖစ္ေနပါတယ္ ဆိုၿပီး ကိုယ္ကျဖည့္လိုက္ရင္ ေလဆိပ္ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္မယ္ ေဆးရံုတန္းပို႔ခံရရင္ျဖင့္ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ေတာ့မယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း All Clear လုပ္လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ထင္တာက ေဟာင္ေကာင္မွာလိုပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို စက္ေတြဘာေတြနဲ႔ စစ္ေဆးဦးမယ္ ထင္ထားတာ။ ဘာမွကို မစစ္ပါဘူးခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေလဆိပ္ထဲ ဝင္လာတယ္။ ၿပီးေတာ့ စက္ေလွခါးနဲ႔ ေအာက္ထပ္ကို ဆင္းတယ္။ အဲဒီ အဆင္းေနရာေလးမွာ လူေလးငါးဆယ္ေယာက္ ထိုင္ေနတယ္။ ျဖတ္သြားတဲ့ ခရီးသည္ေတြကိုေတာ့ ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ေနၾကတယ္။ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္ေယာက္ကို ကိုယ္ျဖည့္ထားတဲ့ ကဒ္ေလး ေပးလိုက္ရံုပဲ။ ၿပီးသြားေရာ။ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အံ့ဩသြားတယ္။ မ်က္စိသက္သက္နဲ႔ ၾကည့္ရံုနဲ႔ေတာ့ ဒီေရာဂါ ျဖစ္ေနမေန ဘယ္လိုမွ ေသေသခ်ာခ်ာ မသိႏိုင္ဘူး။ ေနာက္တစ္ခုက ကၽြန္ေတာ့္လို အေအးမိေနတဲ့သူ၊ ၿပီးေတာ့ ျပန္လာတဲ့ ႏိုင္ငံက ေဟာင္ေကာင္နဲ႔ ထိုင္း။ ျဖစ္ေနတဲ့ လကၡဏာေတြကလည္း တုပ္ေကြးလိုလို ဘာလိုလို။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္ဟာ သံသယရွိစရာ ခရီးသည္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတာပဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္က အလုပ္ရႈပ္မွာစိုးလို႔ ဒါေတြ မျဖစ္ပါဘူးလို႔ ကဒ္ထဲမွာ ျဖည့္လိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ကို မစစ္ေဆးၾကေတာ့ဘူး။ တကယ္ဘုရားစူး။ ေဟာင္ေကာင္ေလဆိပ္ကလိုမ်ိဳး အပူအာရံုခံ Sensor နားလည္း သြားရတာမ်ိဳး မရွိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သာ တကယ္လို႔ အဲဒီေရာဂါျဖစ္ေနရင္ ဘယ္လိုလုပ္မတုန္း။ ေတာ္ေတာ္ေလးေတာင္ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္သြားတယ္။ ေလဆိပ္ကေန အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတာ္ေတာ္ ပူလာတယ္။ ကိုယ္လက္ေတြလည္း နာေနတယ္။ ဒါနဲ႔ ေရေႏြးေတြေသာက္၊ ေဆးေတြေသာက္၊ အကၤ်ီထူထူဝတ္ၿပီး အိပ္ပစ္လိုက္တာ မနက္ဆယ္နာရီမွ ႏိုးတယ္။ နဲနဲ က်န္ေနေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ေဆးထပ္ေသာက္၊ ေရေႏြးေတြ ထပ္ေသာက္၊ ေလေအးအတိုက္မခံဘဲ ေနလိုက္တာ ေနာက္ေန႔မနက္ အိပ္ယာထေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းသြားၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းဆိုးကေတာ့ နဲနဲ က်န္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္တာကေတာ့ ကံေကာင္းလို႔ ဝက္တုပ္ေကြး မဟုတ္ခဲ့တာပါ။ Health Declaration Form မွာ အမွန္ မျဖည့္ခဲ့တာကလည္း ေျပာရရင္ မွားေတာ့ မွားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲလို ျဖည့္ျပန္ရင္လည္း ကၽြန္ေတာ့္မယ္ အလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ ျဖစ္ဦးမယ္။ တျခားသူေတြပါ ကိုယ့္ေၾကာင့္ အလုပ္ေတြ ရႈပ္ဦးမယ္။ ေမတၱာပို႔တာ ခံရဦးမယ္။ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ မျဖည့္ခဲ့တာ။ ေလယာဉ္ဆိုက္တဲ့အထိ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီမွာ ျဖည့္သင့္မျဖည့္သင့္ စဉ္းစားရင္း ကြက္လပ္ခ်န္ထားတုန္း။ ေလဆိပ္ထဲ ဝင္ခါနီးမွ All Clear ကိုယ့္ဘာသာ လုပ္လိုက္တာ။ ဒီလို ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ လုပ္ၾကမယ့္သူေတြ အမ်ားႀကီး ရွိမွာပဲ။ ဒါဟာ ေတာ္ေတာ့္ကို အႏၲရာယ္ ႀကီးပါတယ္။ ခရီးသည္တစ္ေယာက္က အဲဒီကဒ္မွာ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး ေရးထားရံုနဲ႔ လႊတ္ေပးလိုက္တာမ်ိဳးက မျဖစ္သင့္ဘူး။ အားလံုးကို စစ္ေဆးသင့္တယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာတဲ့ေန႔မွ အဲဒီလို မစစ္ေဆးတာလည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က လံုးဝ မစစ္တာကေတာ့ အေသအခ်ာပဲ။ ေထာက္လွမ္းေရးေတြ ေစာင့္ၾကည့္ေနသလိုမ်ိဳး ခရီးသည္ေတြကို ေစာင့္ၾကည့္ေနတာမ်ိဳးပဲ ရွိခဲ့တာ။ အခု စေတြ႕တယ္ဆိုတဲ့ ကေလးေလးလည္း အဲဒီေန႔က ေလဆိပ္မွာ စစ္ေဆးတာ ခံရတုန္းက ဘာမွမရွိဘူးလို႔ သတင္းစာေတြ၊ ဂ်ာနယ္ေတြထဲ ပါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာတဲ့ ေန႔ကေတာ့ ဘယ္သူ႕ကိုမွ အဲလို စစ္ေဆးေနတာ မရွိခဲ့တာမို႔ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႔ လက္ခံဖို႔က ေတာ္ေတာ္ ခက္ခဲတယ္။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ All Clear လုပ္ၿပီး ထြက္လာခဲ့သလားမွ မသိတာ။ ဒီလိုမ်ိဳး ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိေနမလဲ မသိဘူး။ ဒါေတာင္ အဲဒီကေလးမေလးရဲ႕ ဆရာမကို ခ်ီးက်ဴးဖို႔ ေကာင္းတယ္။ သူ႕ေၾကာင့္သာ ဒီကေလးမွာ H1N1 ျဖစ္ေနတာ သိခဲ့ရတာကိုး။ ဒီလိုမ်ိဳး ၫႊန္ျပတဲ့သူနဲ႔ မေတြ႕ဘဲ သာမန္ တုပ္ေကြးထင္ၿပီး ရမ္းေဆးေသာက္ေနတဲ့ သူေတြလည္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ရွိေနမလဲ မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာေတြက ျဗဴးျဗဴးၿဗဲၿဗဲ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ျဖစ္တာမ်ိဳးမွ အေလးထားခ်င္ၾကတာ။ ဒီေရာဂါမ်ိဳးက ကူးစက္တာသာျမန္တာ၊ ေသတဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းက်ေတာ့ နည္းတာမို႔ သိပ္အေလးအနက္ မထားတာမ်ိဳးလားေတာ့လည္း မသိဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အေနနဲ႔ ၿပီးစလြယ္ လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ ဝတၱရားေက် လုပ္တာမ်ိဳးေတြ၊ လူႀကီးလာမွ လုပ္ျပတာမ်ိဳးေတြ ေရွာင္ရွားသင့္ေနၿပီလို႔ ထင္မိပါတယ္ခင္ဗ်ား။ နာဂစ္မွာတုန္းကလည္း လူႀကီးလာမယ္ဆိုမွ လုပ္ျပတာမ်ိဳးေတြ အမ်ားႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လာတာ၂၆ရက္ေန႔ ဆိုေတာ့ အဲဒီ ေန႔လည္ ဘန္ေကာက္အဲယားေဝးနဲ႔ ျပန္လာတဲ့သူေတြ အားလံုး ေမးၾကည့္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ေျပာတာ ဟုတ္မဟုတ္ သိပါလိမ့္မယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ္ေတြ႕ႀကံဳခဲ့ရတာမို႔ ႏိုင္ငံျခားက လာတဲ့သူတိုင္းကို ေလဆိပ္မွာ ေသခ်ာ စစ္ေဆးေနပါတယ္ ဆိုတာႀကီးကို ဘယ္လိုမွ ယံုလို႔ မရဘူးျဖစ္သြားပါတယ္။ ဒီေတာ့ ၾကည့္က်က္သာ ေနၾကေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ မေန႔ညကတင္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ခ်ီးယားလုပ္ၿပီးသြားၿပီမို႔ ဝက္တုပ္ေကြး ကင္းရွင္းေၾကာင္း သက္ေသ ထူလိုက္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲ ခါးေလးေတာ့ နဲနဲ ကိုက္ေနတုန္းပဲ။ :D

Using Web as a Professional & to be a Professional

Using Web as a Professional & to be a Professional ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဉ္နဲ႔ အင္တာနက္ကို အက်ိဳးရွိရွိ အသံုးခ်ႏိုင္ဖို႔ အေၾကာင္း၊ အင္တာနက္ကို အသံုးျပဳၿပီးေတာ့ ေခတ္မီနည္းပညာေတြ၊ သတင္း အခ်က္အလက္ေတြကို ရယူႏိုင္တဲ့အေၾကာင္း၊ ဒီလို ရယူၿပီးေတာ့ ကိုယ္တတ္ကၽြမ္းရာ ဘာသာရပ္မွာ ဘယ္လို ပူးတြဲ အသံုးခ်ႏိုင္တယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြကို MCPA အသင္းကႀကီးမွဴးၿပီး ICT Park ထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ေဟာေျပာပါမယ္။ လာမယ့္ ဇြန္လ၁၃ရက္ ေန႔လည္ ၁နာရီကေန ၃နာရီအထိ ျဖစ္ပါတယ္။


Download Powerpoint in Pdf format [5.4Mbs]

National Debt by Country

CIA အခ်က္အလက္ေတြနဲ႔ တည္ေဆာက္ထားတဲ့ ကမ႓ာ့ႏိုင္ငံ အသီးသီးရဲ႕ အေႂကြးစာရင္းပါ။ ဒါကို စေတြ႔တာနဲ႔ စၾကည့္မိတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး အေႂကြးဘယ္ေလာက္ ရွိသလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ျမန္မာႏိုင္ငံ ေနရာမွာ Country for which no information is available ဆိုတဲ့ သေကၤတေလးပဲ ေတြ႕လိုက္ရတာမို႔ ေတာ္ေတာ္ညံ့ေသးတဲ့ CIA ပဲလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္။ ဪ အဲဒီ ဆိုဒ္ေလးမွာပဲ The Wealth of World Leaders ဆိုတဲ့ ပံုေလးတစ္ခုလည္း ရွိပါတယ္။ အဲဒီပံုမွာလည္း ျမန္မာျပည္က တစ္ေယာက္မွ မပါတာမို႔ တိုင္ကြန္းႀကီးေတြ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနေတာ့မွာပဲလို႔ ထင္မိပါေၾကာင္း။

Source: http://www.visualeconomics.com

Scribnia

Scribnia is all about writers, aim to be the definitive source for people's opinions about bloggers, columnists, reporters, and other writers whose work is available online. Scribnia allows you to rate your favorite (and least favorite) writers and discover new authors that match your unique tastes. Scribnia enables "deep" searching and filtering by allowing users to rate authors on "Context ratings," which are metrics specific to each author's domain.


For Readers

• Rate authors using Context Ratings™, and share with your friends the authors you love and hate
• Discover new authors using Scribnia's recommendation engine, which analyzes your unique tastes

For Bloggers

• Install the scribnia widget to enable readers to rate you and drive new readers to your blog
• Connect with readers by seeing what they like and dislike about your posts

http://www.scribnia.com

Nominate for MCPA Excellence Award 2008

ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ အသင္းမွ ၂၀၀၇ခုႏွစ္မွစ၍ တစ္ႏွစ္အတြင္း ျမန္မာႏိုင္ငံ ကြန္ပ်ဴတာ ေလာကအတြက္ ထူးခၽြန္စြာ အက်ိဳးျပဳခဲ့ေသာ လူပုဂိၢဳလ္၊ အဖြဲ႕အစည္း၊ Product ၊ Solution (သို႔) Project တစ္ခုကို ႏွစ္စဉ္ေရြးခ်ယ္၍ MCPA Excellence Award ဆုခ်ီးျမႇင့္ခဲ့ပါသည္။ ၂၀၀၈ခုႏွစ္အတြက္ ဆုခ်ီးျမႇင့္ခံထိုက္သူမ်ားကို ၂၀၀၉ခုႏွစ္ ဇူလိုင္လ(၃၁)ရက္ ေနာက္ဆံုးထား၍ အဆိုျပဳၾကရန္ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါသည္။

အဆိုျပဳလႊာကို ဤေနရာတြင္ ေဒါင္းလုဒ္ ရယူပါ။ [Nomination Form]
အဆိုပါဆုႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ အခ်က္အလက္မ်ားကို ဖတ္ရႈရန္ [About MCPA Award]

သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ

သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ


သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လိုက္ၿပီ
အားလံုးကို စားသံုးသြားတဲ့အတြက္
မနက္ျဖန္မွာ သင္နဲ႔ငါ ဆက္ဆံစရာ မလိုေတာ့ဘူး
ေဘာလံုးလိုပဲ အေပ်ာ္ဆံုး ဆက္ကန္ပါေတာ့
လူေတြကို။

ေတာ္စတြိဳင္းဆိုေတာ့ တြိဳင္းလိုက္ၾက
အာရွီေမာ့ဆိုေတာ့ ေမာ့လိုက္ၾက
နိရူဒါဆိုေတာ့လည္း ဒါလိုက္ၾက
ဖူကူယားမားနဲ႔ မားလိုက္ၾက
ဂ်က္ဖရီအားခ်ားကို ခ်ားလိုက္ၾက
ဂ်က္လန္ဒန္ဆို ဒန္လိုက္ၾက

ျပဇာတ္ဟာ တစ္ဖက္သက္မို႔
တစ္ခန္းမရပ္ခင္
ငါ အျပင္ကို ထြက္ခဲ့တယ္
သူေဌးမင္းကို အေႂကြးစာရင္းထဲ ထည့္လို႔။


လင္းဆက္
4 June, 2008

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)

ျမန္မာအစ ေျမာက္ဝင္ရိုးစြန္းက (၃)

ပထမေတာ့ အားဒမ္သည္ မရိပ္မိေသးေခ်။ ဒညင္းမယ္ေလးကို ၾကည့္လိုက္တိုင္း ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည္ကိုသာ ေတြ႕ရသည္။ သူစကားလွမ္းေျပာသည္ကိုပင္ ျပန္မေျပာ။ ေအးမကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း ခုတေလာမွ ဒညင္းမယ္ေလးႏွင့္ ပတ္သက္သမွ် ဘာျပႆနာမွ မလုပ္ေခ်။ ထိုသို႔သာ အၿမဲတမ္း ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဆိုလွ်င္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေကာင္းလိမ့္မလဲ။ အခုေတာ့ ေအးမ ျပႆနာ မရွာေတာ့ေသာ အခါမွ ဒညင္းမယ္ေလးက သူ႕ကို ေရွာင္ေနေလၿပီ။ သူ႕စိတ္သည္ မရိုးမရြ ျဖစ္လာ၏။ ခါတိုင္းျမင္ေနက် စကၡဳအာရံုေလး မျမင္ေတြ႕ရေတာ့သျဖင့္လည္း ေျခဖဝါးကို ဓါးႏွင့္ခြဲ ဆားပက္ၿပီးမွ မီးကင္ခံရရွာေသာ ဗိမၼသာရမင္းႀကီးလို ခံစားရေလသည္။ သူ႕အေပၚကို တစ္ခုခုမ်ား ၿငိဳျငင္ေနသလားလို႔ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ စဉ္းစားၾကည့္ရွာ၏။ ေအးမႏွင့္ အၿမဲတမ္း ဒီလိုႀကီး ပူးတြဲပူးတြဲ လုပ္ေနလို႔မ်ား အမ်က္သိုေလသလားလို႔လည္း ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ေတြးမိေလ၏။ ဤသို႔ ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ႕အေနျဖင့္ ဘယ္လိုမွ မတတ္ႏိုင္။ ဘုရားသခင္ စီစဉ္ထားသည္ကိုး။ ဒါဆိုရင္ ဘာေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူ႕ကို သိသိသာသာႀကီး ေရွာင္ေနရသနည္း။ ဤသို႔ျဖင့္ အခါမလပ္ အားဒမ္၏ စိတ္တြင္ ယင္းအေတြးမ်ား ဝင္ေနေလရာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလွ်င္ေတာင္မွ ဒညင္း၊ ဒညင္းဟု ေရရြတ္သည္အထိ ျဖစ္လာသည္။ (ေနာင္ေသာအခါ အားဒမ္ အိပ္ေပ်ာ္ေနစဉ္ ေတြးေနေသာ ဒညင္းဒညင္းကို Dream Dream ဟု ေခၚၾကေလသည္)။

တစ္ရက္ေတာ့ သူေအးမကို အဘယ္ေၾကာင့္ ဒညင္းမယ္ေလး သူတို႔ႏွင့္ မေနဘဲ ေရကန္ထဲ ဆင္းဆင္းေနသည့္ အေၾကာင္းကို တီးေခါက္ေလ၏။ ေအးမကေတာ့ အမူအရာမပ်က္ဘဲ အို.. ဒါကေတာ့ရွင္ ရွင္နဲ႔ ကၽြန္မၾကားထဲ သူဝင္ၿပီး ခေလာက္ဆန္မိတာ သိသြားလို႔ ေနာင္တရၿပီး ခပ္ေဝးေဝးမွာ ေနတာျဖစ္မွာေပါ႔လို႔ ဆိုေလ၏။ ဒီေကာင္မ မရွိတာ ဘာအေရးမ်ားလဲ.. ကၽြန္မတစ္ေယာက္လံုး ရွိပါေသးတယ္ရွင့္.. အရင္ထဲက အားဒမ္ရဲ႕ မူပိုင္က ေအးမဆိုတာ အားလံုး အားလံုး သိၾကတာပဲ.. ရွင္ကလဲ ကၽြန္မကိုပဲ ခ်စ္တယ္ ခ်စ္တယ္ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနၿပီးမွ ဘာအခုမွ ဒညင္းမယ္အတြက္ ပူပန္ေနရတာလဲ ဟု မ်က္ေတာင္ေလးခ်ီကာ ေျပာလိုက္ေသးသည္။ ၿပီးေတာ့ သူ႕ရင္အုပ္က်ယ္ႀကီးကို ေခါင္းအပ္ၿပီး အတင္းဖက္ထားျပန္သည္။ အရင္ကေတာ့ ဒီလို အခ်ိန္ေလးေတြဟာ သာယာသည္ေပါ႔။ ယခုအခါတြင္ေတာ့ စိတ္ညစ္စရာ ျဖစ္ေနေပၿပီ။

အားဒမ္သည္ အတင္းဖက္တြယ္ေနေသာ ေအးမ၏ လက္မ်ားကို ခြါထုတ္လိုက္ၿပီး ေလပူတစ္ခ်က္ကို ခပ္ျပင္းျပင္း မႈတ္ထုတ္လိုက္၏။ ဒါေၾကာင့္လည္း မိန္းမေတြ ဉာဏ္နည္းတယ္လို႔ ေျပာတာေနမွာဟု ေတြးလိုက္မိသည္။ စဉ္းစားၾကည့္လွ်င္ ေရၾကည့္လိုက္လွ်င္ေတာင္မွ လက္ငါးေခ်ာင္း မျပည့္ခ်င္တဲ့ လူ႕ေလာကႀကီးထဲတြင္ အားႏြဲ႕သူ မိန္းမသားေလး တစ္ေယာက္တည္း သူတို႔ကို ခြဲၿပီး သြားေနတာ ဘယ္ေလာက္ အထီးက်န္လိုက္မလဲ။ သူေတာင္မွ ေရကန္ထဲ ၾကာၾကာမေနႏိုင္၊ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား ျပာတက္ၿပီး တကိုယ္လံုး တုန္ခါ လာတက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလး တေနကုန္ တေနခန္း ေရထဲမွာ ေနေနတာ ဘယ္ေလာက္ ခ်မ္းရွာလိမ့္မလဲ။ သူ႕ခမ်ာ ေအးမလို ဖက္ထားစရာ ေယာက္်ားသားလည္း မရွိျပန္တာ ဘယ္ေလာက္ သနားစရာ ေကာင္းလိုက္သလဲ။ သူသာ ဒညင္းမယ္ေလးနား ရွိလွ်င္ေတာ့ အနည္းဆံုး အကိုလို ေမာင္လို စိတ္မ်ိဳးနဲ႔ သူမ ဖက္ထားခ်င္ ဖက္ထားလို႔ ရသည္ေပါ႔။ ဒီထက္ ပိုဆိုးတာက အဲဒီေရကန္။ အဲဒီေရကန္မွာ ေမြးဖြားရွင္သန္ေနၾကတဲ့ အေကာင္ေတြက အမ်ားႀကီးရယ္။ သူေတာင္ ဟိုးတခါ ေရဆင္းခ်ိဳးတုန္းက လက္ကို ငါးတြတ္လို႔ အျမန္ျပန္တက္ခဲ့ရဖူးသည္။ ေနာက္တႀကိမ္တြင္ေတာ့ မင္းသုဝဏ္၏ ေမွ်ာ့နက္မည္းႀကီး တြယ္ေလ၏။ ဒီအႏၲရာယ္ေတြကို ဒညင္းမယ္ေလး သိမွ သိပါရဲ႕လား။ အားဒမ္သည္ ေတြးမိေလ ေတြးမိေလ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္လံုးရြဲႀကီးကိုလည္းေကာင္း၊ ပါးနီနီေလးကိုလည္းေကာင္း၊ ရွည္လ်ား သြယ္ေျပာင္းေသာ လက္ေခ်ာင္းေလးမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ တခစ္ခစ္ရယ္သံ လြင္လြင္ေလးကိုလည္းေကာင္း၊ စိတ္ေကာက္လွ်င္ ေထာ္ၿပီး စူထားတတ္ေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလးကိုလည္းေကာင္း မ်က္လံုးထဲတြင္ တေရးေရး ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့သည္။

တေန႔။ ထိုေန႔သည္လည္း ေနသာၿပီး မိုးမရြာပါ။ ေလေျပမ်ားက ဒဂုန္တာရာ ေျပာသလို တေနာ့ေနာ့ တိုက္ေနၿပီး ေအးမသည္ သစ္ပင္တစ္ပင္မွ တစ္ပင္သို႔ ခုန္ကူးေနေသာ ေမ်ာက္မ်ားကိုၾကည့္ကာ ဂ်ဴးကဲ့သို႔ ဘုရားေရ.. ဘုရားေရဟု အဆက္မျပတ္ တေန၏။ အားဒမ္သည္ သူခူးလာေသာ သီဟိုဠ္ေစ့ မ်ားကို မီးဖုတ္ၿပီး ရည္ရြယ္ခ်က္ရွိရွိ ေအးမကို ေကၽြးေန၏။ ထိုအေစ့မ်ား မ်ားမ်ားစားလွ်င္ ေသြးတက္ၿပီး အလြန္ အိပ္ေပ်ာ္တတ္ေၾကာင္း သူသိထားသည္။ မၾကာမီပင္ ေအးမသည္ မထူးျခားေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္လည္းေကာင္း သီဟိုဠ္ေစ့ တန္ခိုးေၾကာင့္လည္းေကာင္း ေသြးတက္ၿပီး ပ်င္းရိေလးလံလာကာ ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ႀကီး အိပ္ေပ်ာ္သြားေလေတာ့၏။ ထိုကဲ့သို႔ ေအးမ ႏွစ္ၿခိဳက္စြာ အိပ္ေပ်ာ္မည့္ အခ်ိန္ကို အားဒမ္ ေစာင့္ေနခဲ့သည္မွာ ေတာ္ေတာ္ၾကာခဲ့ေလၿပီ။ အခုလို အခြင့္ေကာင္း ႀကံဳသည္ႏွင့္ ေရကန္ရွိရာသို႔ ေျပးေတာ့သည္။ သနားစရာ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ ေရကန္ထဲမွ တဆတ္ဆတ္တုန္ကာ သူ႕ကို ၾကည့္ေနေလ၏။ အားဒမ္သည္ ေရထဲသို႔ ေျဖးေျဖးဆင္းၿပီး ဒညင္းမယ္ေလးအနားသို႔ တိုးကပ္သြားေလ၏။ ယခင္က ျပည့္ျပည့္ၿဖိဳးၿဖိဳး ကိုယ္ကာယကေလးမွာ ယခုအခါ အေတာ္ေခ်ာင္က်သြားပါလားဟု သူေတြးမိလိုက္သည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္လည္း သူဆင္းလာေသာ အခါမွ မ်က္ရည္မ်ား ေပါက္ေပါက္ေပါက္ေပါက္ က်လာကာ ရက္စက္လိုက္တာ ရက္စက္လိုက္တာဟု ျမည္တမ္းေလသည္။ အားဒမ္သည္ ဒညင္းမယ္ေလးကို သူ၏ သန္မာေသာ လက္ႀကီးျဖင့္ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းသို႔ နစ္ဝင္လုမတတ္ ေထြးဖက္လိုက္ၿပီး ဘာျဖစ္လို႔ ကိုယ့္ကို ေရွာင္ေနရတာလဲကြယ္ဟု ေက်ာ္ေဆြ၏ ေလသံျဖင့္ ေမးေလသည္။ ဒညင္းမယ္ေလးသည္ မ်က္ရည္မျပတ္ဘဲ ၫိႈးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာေလးျဖင့္ ဦးသမီးကို ေသေစခ်င္ေနတာ သမီးသိတယ္.. သမီးသိတယ္.. ဦးသိပ္ရက္စက္တယ္ စသည္ျဖင့္ တတြတ္တြတ္ ေျပာရင္းငို ငိုရင္းေျပာေလ၏။

အားဒမ္သည္ လက္ႏွစ္ဖက္ျဖင့္ ဒညင္းမယ္ေလး၏ မ်က္ႏွာကို ေမာ့လိုက္ၿပီး အိုကြယ္ မဟုတ္လိုက္တာ.. ကိုယ္မင္းကို ဘာမ်ား အျပစ္လုပ္မိလို႔လည္းကြယ္.. မင္းမရွိလို႔ ကိုယ္အထီးက်န္ေနတာ မင္းသိရဲ႕လား ဘာညာျဖင့္ ေယာက္်ားတို႔ တပ္အပ္ေသာ အ႒ာရႆ မ်ားကို ဝမ္းတြင္းပါ တတ္ၿပီးသည့္ပမာ စကားကို စီကာစဉ္ကာ ဖြဲ႕ဖြဲ႕ႏြဲ႕ႏြဲ႕ ေျပာေလ၏။ ထိုက်မွ ဒညင္းမယ္ေလးက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ေျပာျပေလသည္။ အားဒမ္သည္ နားေထာင္ရင္း နားေထာင္ရင္း ေအးမကို လည္ပင္းညႇစ္သတ္ခ်င္စိတ္ တဖြားဖြား ေပၚလာ၏။ ဒညင္းမယ္ေလးကိုကား သနားၿပီးရင္းသနား ရင္ခြင္မွာသာ အပ္ထားလိုက္ခ်င္ေတာ့၏။ ဒညင္းမယ္ေလးက သမီးသိပ္ေၾကာက္တာပဲ ဦးရယ္ ဟုေျပာၿပီး ေခါင္းေလး ေမာ့လိုက္ေသာအခါ အားဒမ္သည္ မည္သို႔ စိတ္ကူးေပါက္သြားသည္မသိ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးအား တရိႈက္မက္မက္ နမ္းမိေလေတာ့သည္။ ေအးမကိုပင္ သူတစ္ခါမွ ဤသို႔ မနမ္းစဖူး။ မနမ္းစဖူး အနမ္းထူးေသာေၾကာင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦးသားမွာ သဘာဝတရား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ထားေသာ သေဘာတရားကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိၿပီး ယင္းေရအလ်ဉ္တြင္ တသြင္သြင္ေမ်ာပါကာ ပတ္ဝန္းက်င္ကို အေမ့ႀကီး ေမ့ေနၾကသည္။ ကန္ေဘးသစ္ပင္ထက္မွ ေမ်ာက္မ်ားက အုန္းသီးမ်ားကို ထုရိုက္ အားေပးေနၾကၿပီး ေခြးမ်ားက အူသံေပးကာ ခ်ီးယားလုပ္၏။ ေတာက္တဲ့က ေတာက္တဲ့ေတာက္တဲ့ ျမည္သံကို အားဒမ္နားတြင္ ေတာ္တယ္ ေတာ္တယ္ဟု ၾကား၏။ ေဒါင္းမ်ားက ကမ႓ာ့ဖလား ေဘာလံုးပြဲ သီခ်င္းျဖစ္ေသာ အိုေဝး..အို…ေဝး..အိုးေဝ ဟူေသာ အိုးေဝသီခ်င္းျဖင့္ တပ္လွန္႔၏။ အားဒမ္တြင္ ေမွ်ာ့သံုးေကာင္ တြယ္ကပ္ေနၿပီး၊ ဒညင္းမယ္ေလးတြင္ေတာ့ ရွစ္ေကာင္ခန္႔ တြယ္ကပ္ေနေလၿပီ။ ထိုအခိုက္ ေအးမသည္ ေအးစက္ေသာေရ၏ အထိအေတြ႕ေၾကာင့္ မိန္းေမာ အိပ္ေပ်ာ္ေနရာမွ လန္႔ႏိုးလာၿပီး အားဒမ္ႏွင့္ ဒညင္းမယ္ေလးတို႔၏ ဖရန္႔ကစ္ကို ေတြ႕သြားကာ ေအာင္မေလး အရပ္ကတို႔ေရဟု အာေခါင္သံႀကီးျဖင့္ ႀကံဳးေအာ္လိုက္ေလေတာ့သည္။