အေမ က်ြန္ေတာှ ျပသဿသနာေတြ၊ စိတ္ညစ္စရာေတြကို ေျကာက္တယ္အေမ။ ဆူသံညံသံေတြ၊ စကားသံေတြ၊ အမ်က္ေဒါသေတြ၊ ရန္ျဖစ္တာေတြ၊ ေအာှဟစ္ဆူပူတာေတြကို က်ြန္ေတာှ ေျကာက္တယ္။ က်ြန္ေတာှ ေအးခ်မ္း ျငိမ္သက္တဲ့ ဘဝေလး တစ္ခုကိုပဲ လိုခ်င္မိတယ္။ ျပသဿသနာဆိုတာ၊ စိတ္ညစ္စရာဆိုတာ ကိုယ္မဖန္တီးေပမယ့္ ကိုယ့္ဆီကို ေရာက္ေရာက္ လာတတ္တယ္ဆိုတာကိုလည္း က်ြန္ေတာှ ခံစားခဲ့ဖူးျပီ။ ေတာှေတာှမ်ားမ်ားက က်ြန္ေတာှ့ကို အျပင္မွာ ျမင္ျကတဲ့အခါ ေပ်ာှရြွင္ေနတာပဲလို့ ေျပာျကတယ္။ က်ြန္ေတာှ ေပ်ာှရြွင္စြာ ေနထိုင္နိုင္ဖို့ ျကိုးစားတယ္။ က်ြန္ေတာှ့ အားနည္းခ်က္ကို က်ြန္ေတာှသိလာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ဒီအားနည္းခ်က္ကို ျပင္နိုင္ဖို့ က်ြန္ေတာှ ျကိုးစားခဲ့တယ္။ ျပသဿသနာေတြနဲ့ စိတ္ညစ္စရာေတြနဲ့ ေဝးရာကို သိပ္ထြက္ေျပးခ်င္တာပဲ။ ေရွာင္ေျပးတဲ့ လူဟာ အရွံုးဆိုရင္လည္း ဒီနာမည္ကိုခံရင္း က်ြန္ေတာှ စိတ္ခ်မ္းသာမိမယ္လို့ ထင္မိတယ္။ အခုဆို ဒီေနာက္ပိုင္း က်ြန္ေတာှ့ အားနည္းခ်က္ကို က်ြန္ေတာှ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ျပင္လာနိုင္ခဲ့တယ္။ လူဟာ ျကီးတာ ငယ္တာနဲ့ မဆိုင္ဘူး။ ရပ္တည္ေနထိုင္မွု ပံုစံဟာ သိပ္အေရးျကီးပါလား ဆိုတာကို နားလည္လာတယ္။ က်ြန္ေတာှ အမုန္းဆံုးကေတာ့ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုေျကာင့္ လူအမ်ားျကီး တသီတတန္း ဒုကဿခေရာက္ေစတဲ့ လူမ်ိုးကိုပဲ။ ၉ဂတုန္းက စိတ္မ်ိုးေလာက္နဲ့ ဆိုရင္ေတာ့ ဓားနဲ့ ထိုးမိမွာပဲ။ အခုေတာ့ က်ြန္ေတာှေျပာင္းသြားတယ္။ အဲဒီလို လူမ်ိုးကို ျမင္ခ်င္စိတ္ကို မရွိေတာ့တာ။ ျမင္ခဲ့ရင္လည္း က်ြန္ေတာှ ေရွာင္ထြက္ သြားခ်င္ေတာ့တယ္။ က်ြန္ေတာှ ကိုယ္တိုင္လည္း အဲဒီလိုမ်ိုး မျဖစ္ေအာင္ က်ိုးစားမယ္။ ျဖစ္ခဲ့ရင္လည္း ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ခြင့္မလြွတ္ဘူးဆိုတာ သနဿနိဋဿဌာန္ ျပုလိုက္တယ္။ ရင္ထဲမွာ ေရးခ်င္ေနတာေတြေတာ့ အမ်ားျကီးပဲ။ ဒါေပမယ့္ ခ်ုပ္တီးျခင္း ဆိုတာကလည္း တခါတေလ စိတ္ညစ္ညစ္၊ ရင္နာနာနဲ့ လုပ္ေနရတဲ့ အလုပ္တစ္ခုပါပဲ။ ဘာစိတ္ညစ္စရာ၊ ဘာျပသဿသနာ၊ အခ်စ္၊ အမုန္း ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ မာန္မာနနဲ့ အာဃာတ ဘာအစြန္းေရာက္ ျဖစ္ရပ္ေတြမွ မရွိတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခုကို က်ြန္ေတာှ အရမ္းေတာင့္တေနမိတယ္။ ကိုယ္နဲ့ ပတ္သတ္တဲ့ သူကို၊ ပတ္ဝန္းက်င္ကို တတ္နိုင္သမ်ွ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ထားမယ္လို့ က်ြန္ေတာှ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။
Correction သံဒိဋဿဌာန္ to သနဿနိဋဿဌာန္
No response to “Diary 21.11.2008”
Post a Comment
Trackbacks
Leave a trackback