ဘယ္မွသြားရန္ စိတ္ကူးမရွိ

တစ္ရက္တစ္ရက္ ခ်ိန္းဆိုတာေတြ၊ အလွဴေတြ၊ ဧည့္ခံပြဲေတြ၊ အစည္းအေဝးေတြကို ေတာ္ေတာ္ေလး ေၾကာက္ေနမိတယ္။ မေန႔ကဆို လမ္းေတာ္ေတာ္ေလး ေလွ်ာက္လိုက္ရတယ္။ အျပင္တခါတခါ ထြက္ရင္ ပိုက္ဆံက ေတာ္ေတာ္ကုန္တယ္။ အခ်ိန္လည္း ကုန္တယ္။ ကိုယ့္အလုပ္ေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ပ်က္တယ္။ တခါတေလ လက္ထဲမွာ ရွိတာက ၃၀၀၀ ေလာက္နဲ႔ အသင္းအဖြဲ႕ေတြက အစည္းအေဝး တစ္ပါတ္တစ္ႀကိမ္ေလာက္ ေခၚတဲ့အခါမ်ိဳး ႀကံဳလာရင္ ထြက္ပဲေျပးခ်င္ေတာ့တယ္။ ကိုယ္က ကုမၸဏီ ပိုင္ရွင္ေတြလို ဘာကားမွ ရွိတာလည္း မဟုတ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဒုကၡေရာက္တယ္။ အရင္ကေတာ့ မရွိရင္ ရွိတဲ့သူဆီက ေခ်းငွားသြားတယ္။ အခုေတာ့ ကိုယ္မရွိရင္ သြားကို မသြားေတာ့ဘူး။ မလာလို႔ လွမ္းဖုန္းဆက္ေနမွာ စိုးရင္လည္း ဖုန္းကို ပိတ္ထားစရာေတာင္ မလိုဘူး။ အံဆြဲထဲ ဝွစ္ခနဲ ပစ္ထည့္ထားလိုက္ရင္ပဲ ဆက္သြယ္မႈ ဧရိယာျပင္ပ ေရာက္သြားၿပီး အရမ္းပဲ အလုပ္မ်ားေနသလိုလို၊ အစည္းအေဝးခန္းထဲပဲ ေရာက္ေနသလိုလို။ ဖုန္းပိတ္ၿပီး တမင္သက္သက္ ေရွာင္ေနတာမ်ိဳး မဟုတ္ေတာ့ဘူးေပါ႔။ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းသလဲ။ CDMA မက္ေဆ့ပို႔လို႔မရတာဟာ ျမန္မာျပည္မွာ အထူးေက်နပ္ဖြယ္ေကာင္းတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈႀကီး တစ္ခုပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေျပာတာ။ ဒါေၾကာင့္ အခုထက္ထိကို So called GSM နဲ႔ မလဲေသးတာေပါ႔။