နိုင္ငံေရး က်ြန္ေတာှ့အျမင္

အခုတေလာ အကြဲအျပဲ သတင္းေတြ အေတာှျကားရတယ္။ ဂားဒီးယန္း ဦးစိန္ဝင္းရဲ့ အကြဲအျပဲ ဇာတ္လမ္း စာအုပ္ေလးကို သြားသြား သတိရမိတယ္။ တကယ္က သိပ္ျပီး ထူးဆန္းတာေတာ့ မဟုတ္ပာဘူး။ ျမန္မာေတြက ဟိုးေရွးကတည္းက ၂ေယာက္ရွိရင္ သံုးဖြဲ့လုပ္ခ်င္တဲ့ အမ်ိုး။ Team Work လုပ္ရကိုင္ရ ခက္တဲ့အမ်ိုး။ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ မယံုျကည္ျကတဲ့ အမ်ိုး။ လူစြမ္းေကာင္းဝာဒကို ကိုးကြယ္ခ်င္ျကတဲ့ အမ်ိုးေတြ ဆိုေတာ့။

အေမရိကန္မွာ သမဿမတ ေရြးေတာ့ ဒီမိုကရက္တစ္ ပာတီက အိုဘားမားနဲ့ ကလင္တန္ရဲ့မိန္းမ ဟီလာရီတို့ အျပိုင္ ျဖစ္ခဲ့ျကတယ္။ ျပည္နယ္တစ္ခုစီက မဲရလဒ္ေတြဆိုတာ သဲတထိတ္ထိတ္ ရင္တဖိုဖို ေစာင့္ျကည့္ခဲ့ရတာ။ တျခား ျပိုင္ဘက္ေတြဆိုတာ မဲအျပတ္အသတ္နဲ့ ရွံုးေနျပီ။ ေသခ်ာတာက သူတို့ နွစ္ေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ေတာ့ သမဿမတ ျဖစ္ေတာ့မယ္။ ျပသဿသနာက နွစ္ေယာက္စလံုးက ဒီမိုကရက္တစ္ပာတီက ျဖစ္ေနတာပာ။ ေနာက္ဆံုး ပာတီရဲ့ စည္းလံုးညီညြတ္မွု အေရးကို ထိခိုက္လာတာမို့ ဟီလာရီက အရင္ ေနာက္ဆုတ္ ေပးလိုက္တယ္။ ေျပာရရင္ သူလည္း သမဿမတအျဖစ္ လူျကိုက္မ်ားခဲ့တာပဲ။ လက္တေလာ မဲရလဒ္ေတြ အသာထား သူဆက္ျပီး လူထုကို စည္းရံုးမယ္ဆိုရင္ အိုးဘားမား ေနာက္ဆံုး နိုင္ရင္ေတာင္ ရင္တမမနဲ့ နိုင္ရမယ့္ အေျခအေန။ ဒာေပမယ့္ တစ္ပာတီထဲ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူ့ထက္ သာမယ္လို့ ထင္ရတဲ့ လူျကိုက္ပိုမ်ားတဲ့ အိုးဘားမားကို ဦးစားေပးခဲ့တယ္လို့ ထင္မိတယ္။ သူ သမဿမတ မလုပ္ရဘူး ဘာျဖစ္လဲ။ သူ့အရည္အခ်င္းကို သိတဲ့ အိုးဘားမားက သူ့ကို နိုင္ငံျခားေရးဝန္ျကီး ဆြဲခန့္လိုက္တယ္။ သူက်တဲ့ ေနရာမွာ ဒီမိုကရက္တစ္ ပာတီအတြက္၊ တိုင္းျပည္အတြက္ ဆက္လုပ္ခဲ့တယ္။ ေနာင္တခ်ိန္ ဟီလာရီဟာ သမဿမတ ျဖစ္ခ်င္ေတာင္ ျဖစ္လာနိုင္ေသးတာပဲ။

မန္ခ်က္စတာ ယူနိုက္တက္က ေဒးဗစ္ဘက္ဟမ္းတို့ စီေရာှနယ္ဒိုတို့ကို ထုတ္ေရာင္းလိုက္တုန္းက အားလံုးက မန္ယူကို ဒုကဿခ အေရာက္ျကီး ေရာက္ျပီလို့ ထင္ခဲ့ျကတယ္။ ဒာေပမယ့္ မန္ယူမွာ ေနာင္နွစ္ေပာင္း မ်ားစြာအတြက္ ဆြဲထားတဲ့ Plan ေတြ ရွိတယ္။ ဦးေဆာင္မွုေကာင္းတဲ့ မန္ေနဂ်ာရွိတယ္။ မန္ယူဘာမွ မျဖစ္သြားပာဘူး။ လစ္ဗာပူးလ္မွာ အိုဝင္ ရွိေနခ်ိန္က စတီဖင္ဂ်ရတ္ဆိုတာ တိမ္ျမုပ္ေနခဲ့တာ၊ မန္ယူမွာ စီေရာှနယ္ဒို ရွိေနတုန္းက ရြန္းနီဆိုတာလည္း သာမန္သာသာ ျဖစ္ခဲ့တာပဲ။ သူတို့လည္း မရွိေတာ့ေရာ စတီဖင္ဂ်ရတ္၊ ရြန္းနီ တို့ ဟုန္းခနဲ နာမည္ထြက္လာေတာ့တာပဲ။ သူတို့ေနရာကို ယူနိုင္ခဲ့တာပဲ။ အဓိက ေျပာခ်င္တာက ငာမရွိရင္ မျဖစ္ပာဘူး ဆိုတဲ့ အေတြးအျမင္ေတြ ရွိသူေတြကို က်ြန္ေတာှ မယံုခ်င္တာပာ။

က်ြန္ေတာှ နိုင္ငံေရး မက်ြမ္းက်င္ပာဘူး။ သာမန္ ျပည္သား တစ္ေယာက္ပာပဲ။ ဒာေပမယ့္ က်ြန္ေတာှ့ရဲ့ လူျပိန္း အျမင္မွာေတာ့ ျမန္မာ နိုင္ငံေရးဟာ ဟိုးပေဝသဏီ ဘုရင္ေခတ္ ကတည္းက Plan ေကာင္းေကာင္း မရွိခဲ့ဘူးလို့ ထင္ပာတယ္။ ဘုရင္ေတြ မိန္းမေတြ ထည္လဲယူ၊ ကေလးေတြေမြး။ ေသခာနီးေနျပီ ဘယ္သူ့ကို ထီးနန္းေပးမလဲ မေရြးခဲ့ျကတာ မ်ားတယ္။ (တခ်ို့လည္း ေရြးပာတယ္။ အေလာင္းဘုရားလိုေပာ့။ သူ့ရဲ့သားေတြ အစဉ္အဆက္ ထီးနန္း ဆက္ခံဖို့ မွာထားခဲ့တာပဲ ဒာေပမယ့္ အားလံုးကမွ နားမေထာင္တာ) အဂဿငလိပ္က ျမန္မာျပည္ ေအာက္ပိုင္းကို သိမ္းပိုက္ထားျပီ။ အထက္ကို ဆက္ျပီး သိမ္းပိုက္နိုင္တယ္ ဆိုတာကို မင္းတုန္းမင္း အေနနဲ့ ျကိုတင္ မကာကြယ္ဘဲ ဘုရားေလာင္းလိုလို သာသနာျပုမင္းလိုလို မဆိုင္တာေတြ ေလ်ွာက္လုပ္ေနတယ္။ ကေနာင္မင္း လက္နက္ေတြ တီထြင္တာကို တားျမစ္တယ္။ ဘာလဲ ေခာင္းေဆာင္။ အဂဿငလိပ္ အသိမ္းခံရတာ မထူးဆန္းပာဘူး။ ဟိုးအေဝးျကီးက က်ြန္းေလးကေန တကူးတကလာျပီး အိနဿဒိယနဲ့ ျမန္မာကို သိမ္းပိုက္ လိုက္တာမ်ား ေျမြမ်ိုသလို တရစ္ျပီးတစ္ရစ္ နွစ္ကာလ အမ်ားျကီး အစီအစဉ္ခ် ေဆာင္ရြက္ခဲ့တာ။ အဲဒီသိမ္းပိုက္ထားတဲ့ အဂဿငလိပ္ကို ေတာှလွန္ေတာ့ေရာ တစ္ေယာက္ တစ္နယ္ တစ္မ်ိုးစီ ေနရာမ်ိုးစံုကေန အကြဲကြဲ အျပားျပား ေတာှလွန္ေနျကတာ။ ေခာင္းေဆာင္ ျဖစ္ျပီးတဲ့သူက သူမ်ားဆီသြားေပာင္းရင္ ေခာင္းေဆာင္ဘဝက ေလ်ာက်သြားမွာ စိုးရိမ္လို့လားေတာ့ မသိဘူး။ မေပာင္းျကဘူး။ Civilization ဆိုတဲ့ ဂိမ္းကို ေဆာ့ဖူးရင္ သိပာလိမ့္မယ္။ အင္အားျကီး ျမို့တစ္ျမို့ကို သိမ္းပိုက္ဖို့ဆိုတာ ေတာှေတာှခက္တယ္။ အင္အားနည္း အစုေလးေတြကို ျဖိုခြဲရတာက အခ်ိန္ေတာ့ ယူရတယ္ ဒာေပမယ့္ လြယ္တယ္။

ဒီေတာ့ လူေတြသာ ေသသြားတယ္ အဂဿငလိပ္က အျပံုးမပ်က္ပာဘူး။ ဆရာစံကို သတ္လိုက္တယ္ လယ္သမားေတြ ျငိမ္သြားတယ္။ ဖိုးလွျကီးကို ဖမ္းလိုက္တယ္ ေရနံေျမ အလုပ္သမားေတြ ျငိမ္သြားတယ္။ ဘယ္မွာလဲ ေခာင္းေဆာင္ (၂) (၃) (၄) (၅) ဘယ္မွာလဲ Plan (B) (C) (D) (E)။ နံပာတ္(၁) ေခာင္းေဆာင္ကို ဖမ္းလိုက္ရင္ ဘယ္သူက ဆက္ေခာင္းေဆာင္မယ္၊ နံပာတ္(၁) အစီအစဉ္ ပ်က္သြားရင္ ဘယ္လို အစီအစဉ္ ဆက္သြားမယ္ ဆိုတဲ့ အရာေတြကို မေတြ့ရဘူး။ ဒီလိုဆိုရင္ ခင္ဗ်ားတို့က ေထာက္ပာလိမ့္မယ္ တစ္ဗိုလ္က် တစ္ဗိုလ္တက္ စနစ္ ရွိတယ္လို့။ မွန္တယ္။ တစ္ဗိုလ္က်ေတာ့မွ က်န္တဲ့လူကို ဗိုလ္ေကာက္တင္ တက္ျကတာမ်ိုး လက္ပူတိုက္ ဇာတ္လမ္းေတြ မဟုတ္ဘူးလားလို့ ျပန္ေမးခ်င္တယ္။ လြတ္လပ္ေရး ေခတ္က်ေတာ့ေရာ ေသခ်ာ စနစ္တက် ဖြဲ့စည္းခဲ့တယ္ဆိုတဲ့ ကြန္ျမူနစ္ပာတီဟာ သခင္သန္းထြန္း၊ သခင္စိုးလည္း မရွိေရာ အားနည္းသြားေတာ့တာပဲ။ ဒီေနရာမွာ သူတို့ ကိုယ္တိုင္က အျပတ္ရွင္းခဲ့လို့ အရည္အေသြးရွိတဲ့ ပာတီဝင္ေတြ ျပတ္ကုန္တာကိုလည္း ထည့္တြက္ရမယ္ ထင္ပာတယ္။ ဗိုလ္ခ်ုပ္ေအာင္ဆန္း ျမန္မာတစ္နိုင္ငံလံုးကို စည္းရံုးနိုင္ခဲ့တယ္။ နိုင္ငံလြတ္လပ္ေရးရဖို့ အျပင္းအထန္ ျကိုးစားေနတဲ့အခ်ိန္ လုပ္ျကံခံရတယ္။ သူနဲ့အတူ အရည္အခ်င္းရွိတဲ့ ေခာင္းေဆာင္ေတြ အမ်ားအျပား ပာသြားတယ္။ ဦးနု တက္လာတယ္။ ဒီေနရာမွာလည္း ဗိုလ္ခ်ုပ္မရွိရင္ ဘယ္သူက သူ့ေနရာကို ဆက္ခံျပီး ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ျပုမယ္ဆိုတာ ျကိုတင္ စီမံခ်က္ ခ်ခဲ့တာမ်ိုး မေတြ့ရပာဘူး။ သူလဲ ေသသြားေရာ စိုင္ေကာှလို့ ျခံုေပာှေရာက္ျပီး ဝန္ျကီးခ်ုပ္ျဖစ္လာတဲ့ ဦးနု လက္ထက္မွာ တိုင္းျပည္ဟာ ဖရိုဖရဲ စျဖစ္ေတာ့တာပာပဲ။

နွစ္ျခမ္းကြဲတဲ့ ကိစဿစေတြကေတာ့ အထူးေျပာစရာကို မရွိပာဘူး။ ျမန္မာလို့ ဆိုလိုက္တာနဲ့ နွစ္ျခမ္းကြဲတတ္တာက အရိပ္လို လိုက္လာတယ္လို့ ဆိုရမလိုကို ျဖစ္ေနပာတယ္။ ဘာလို့ ကြဲျကတာလဲ ဆိုတာကို ေသခ်ာ စမ္းစစ္ျကည့္ေတာ့ ေစ့စပ္ေဆြးေနြး ညွိနွိုင္းမွု မျပုလုပ္နိုင္တာ အဓိက ဆိုတာကို သြားေတြ့မိပာတယ္။ ဟိုးတုန္းက လက္ခံခဲ့ျကတဲ့ Yes မဟုတ္ရင္ No ပဲ ဆိုတဲ့ ဝာဒျကီးက ယေန့ထိ ျကီးစိုးေနဆဲ ျဖစ္တာကိုလည္း သတိျပုမိပာတယ္။ အရာတိုင္းမွာ အျမင္မတူနိုင္မွု ဆိုတာ ရွိျကမွာပာပဲ။ လူမ်ားေလေလ အျမင္ကြဲေလေလပာပဲ။ အျမင္ကြဲတဲ့အတြက္ ျငင္းျကခံုျကတာ မထူးဆန္းတဲ့ ကိစဿစပာ။ အဂဿငလန္မွာ ပာလီမန္ထဲ အေျကာင္းကိစဿစ တစ္ခုခု ရွိလာျပီဆိုရင္ Debate ေတြ လုပ္ျကတယ္။ ဒီလို လုပ္တတ္လာေအာင္လည္း ေက်ာင္းသားဘဝထဲက ကေလးေတြကို သင္ျကားေပးထားတယ္။ အယူအဆ မတူတာကို ကိုယ္မွန္တယ္ထင္ရာ ျငင္းျကတာ ျပသဿသနာ မဟုတ္ပာဘူး။ အဓိက အခ်က္က ျငင္းျပီးတဲ့အခာ အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကို ေရြးထုတ္ျကရတာပာ။ အဲဒာကေတာ့ က်ြန္ေတာှ အခုနက ေျပာခဲ့တဲ့ ေစ့စပ္ေဆြးေနြး ညွိနွိုင္းမွု ျပုလုပ္ျကျခင္းပာပဲ။ ကိုယ္နဲ့ အယူအဆ မတူလို့ ေရွာင္ဖယ္သြားျခင္း၊ မုန္းတီးသြားျခင္း စတာေတြဟာ စိတ္ဓာတ္ အားနည္းမွုရဲ့ လကဿခဏာေတြ ျဖစ္လာပာျပီ။ အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကို လိုခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ကိုယ္ခ်ည္းပဲ မွန္တယ္ လုပ္လို့ မရဘူးလို့ ထင္ပာတယ္။ အျခားေသာ အယူအဆ မတူသူမ်ားရဲ့ အျမင္ကိုလည္း ထည့္သြင္း စဉ္းစားရပာလိမ့္မယ္။ ကိုယ္ကေလ်ာ့သင့္တဲ့ အခ်က္ေတြ ေလ်ာ့၊ သူမ်ားေတြ အလြန္အက်ြံ ျဖစ္ေနရင္လည္း ေလ်ာ့ခိုင္း။ ဒီလို ညွိယူနိုင္မွ အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကို ရနိုင္မွာပာ။ က်ြန္ေတာှတို့ဆီမွာ အမ်ားဆံုး ေတြ့ရတာက ငာနဲ့မတူ ငာ့ရန္သူ လုပ္ျကတာပာ။ ဆိုေတာ့ကာ အျမင္မတူစရာ ကိစဿစတစ္ခု ျကံုလိုက္တာနဲ့ က်ြန္ေတာှတို့ လူမ်ား ကြဲျကျပဲျကျပီ။ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ ျပစ္ျပစ္နွစ္နွစ္ေတြ ေျပာျပီး အပုပ္ခ်ျကျပီ။ ျပသဿသနာရဲ့ အေျဖဟာ ရွင္းမသြားဘဲ အုပ္စုကြဲသြားျပီး အင္အား နည္းသြားေရာ။ ဆိုေတာ့ကာ က်ြန္ေတာှတို့ လူမ်ိုးဟာ သိပ္ကို ျဖိုခြဲဖို့ လြယ္ကူတဲ့ လူမ်ိုးတစ္မ်ိုး ျဖစ္ေနပာျပီ။ ဘယ္ေနရာမွာမဆို အျမင္ခ်င္းဖလွယ္ျပီး အေကာင္းဆံုး ရလဒ္ကို ရေအာင္ ညွိနွိုင္း တိုင္ပင္နိုင္ျကတဲ့ လူေတြ မရွိေတာ့ဘူးလား။ ဒီလိုဘဲ တသက္လံုး သြားေနျကေတာ့မွာလား။ က်ြန္ေတာှ့ အျမင္ အရေတာ့ ျမန္မာနိုင္ငံေရးမွာ ဘယ္သူကမွ ဘယ္သူ့စကားကို အေျဖတစ္ခု ရွာဖို့ ေသခ်ာ နားေထာင္တယ္ ဆိုတာကို မေတြ့ရပာဘူး။ နားေထာင္တယ္ ဆိုရင္လည္း အျပစ္ရွာဖို့ပဲ ျဖစ္မွာပာ။ ရန္သူဆို ဘာလုပ္လုပ္ မွားတယ္လို့ ခံယူထားျကတယ္လို့ ျမင္ပာတယ္။

ဟိုးတုန္းက ကိစဿစတစ္ခုကို က်ြန္ေတာှတို့ ေျဖရွင္းတဲ့အခာ "YES" "NO" နွစ္ခုပဲ ရွိခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ "ျကားေနဝာဒ" ရွိလာတယ္။ ျပီးေတာ့ "ရွိေတာ့ ရွိေနတယ္ ဒာေပမယ့္ အေသ" ဆိုသလိုမ်ိုး Neutral ပံုစံမ်ိုးေတြလည္း ေတြ့လာရတယ္။ Yes or No တစ္ခုခုဘက္ကို သြားေနေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွလည္း Yes စစ္စစ္၊ No စစ္စစ္ မျဖစ္လာတဲ့ အရာမ်ိုးေတြကိုလည္း ရူပေဗဒနဲ့ သခဿင်ာ ညီမ်ွျခင္းေတြကေန လက္ေတြ့ ေလာကမွာပာ ေတြ့လာရတယ္။ Yes စစ္စစ္ No စစ္စစ္ ေတြဟာ အစြန္းေရာက္တဲ့ သေဘာမ်ိုးကိုေတာင္ ေဆာင္လာပာျပီ။

အထက္က ေျပာခဲ့တဲ့ ေရာှနယ္ဒို မရွိလည္း မန္ယူက ျဖစ္ပာတယ္ ဆိုတာမ်ိုးမွာ အသင္းကို ခိုင္ခန့္ေအာင္ အျကာျကီး ျပင္ဆင္ထားတယ္ ဆိုတဲ့ အခ်က္ကို အဓိကလို့ ျမင္မိပာတယ္။ ေရာှနယ္ဒိုဟာ မန္ယူအတြက္ အေရးအျကီးဆံုး လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။ မွန္တယ္။ သူမရွိေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ခဏတာ ယိမ္းယိုင္ သြားေပမယ့္ မျကာခင္ဘဲ သူရဲေကာင္းအသစ္ ဝိန္းရူနီ ေပာှလာပာေရာ။ ဝိန္းရူနီ မရွိေတာ့ရင္လည္း ေနာက္တစ္ေယာက္ ေပာှလာမွာပဲ။ သူတို့ဟာ အသင္းအတြက္ အေရးအျကီးဆံုး လူေတြ ျဖစ္တယ္။ ဒာေပမယ့္ အသင္းက အျခားအစြမ္းထက္တဲ့ သူေတြကိုလည္း ပိုင္ဆိုင္ထား ပာေသးတယ္။ သူတို့ တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္ေလာက္ေတာှေတာှ ေကာင္းေနေန ဘာမွ လုပ္လို့ မရပာဘူး။ ကိုယ့္အသင္းက တျခား လူေတြကလည္း အေရးျကီးပာတယ္။ အဲဒီအတြက္ ေျခစြမ္းထက္ျမက္တဲ့ အသင္းတစ္ခုကို ျကိုျကိုတင္တင္ တည္ေဆာက္ ထားဖို့လည္း လိုအပ္ပာတယ္။ ျပီးေတာ့ ကစားသမား ေျပာင္းတာနဲ့ ကစားကြက္ ဘယ္လို ေျပာင္းမယ္ဆိုတဲ့ Plan ေတြ နည္းဗ်ူဟာေတြလည္း ခ်မွတ္ဖို့ လိုတယ္လို့ ထင္မိတယ္။ ဒီလို ထူးျခားတဲ့ အေရးအျကီးဆံုး လူမ်ိုးေတြဟာ တစ္ေခတ္တစ္ေယာက္ ေပာှတယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူမွ မျငင္းနိုင္ပာဘူး။ ဒာေပမယ့္ စက္ျကီး ဘယ္ေလာက္ ေကာင္းေကာင္း ေနာက္က ဘီးအားလံုး ေပာက္ေနရင္ျဖင့္ ခရီးမတြင္ပာဘူး။ ဒာေျကာင့္ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို အားကိုးတျကီး မွီတြယ္ေနတာမ်ိုးထက္ အားလံုးစုစည္း ညီညြတ္မွု ရွိတယ္ဆိုရင္ ပိုေကာင္းမယ္လို့ ယံုျကည္ပာတယ္။ စက္ျကီးေရာ ဘီးေရာ အားလံုးေကာင္းရင္ျဖင့္ အတိုင္းထက္ အလြန္ေပာ့။ အဲဒီအတြက္ တစ္ခုကိုပဲ အာရံုစိုက္ေနရင္ တျခား အရာေတြ အမ်ားျကီးကို မ်က္စိ လ်ွမ္းသြားတတ္တယ္ ဆိုတာေလးကိုလည္း သတိျပုရမယ္လို့ ထင္ပာတယ္။

ဘယ္အသင္း အဖြဲ့အစည္းကိုမွ မဦးတည္ပာ။ က်ြန္ေတာှလည္း နိုင္ငံေရး က်ြမ္းက်င္သူ မဟုတ္ပာ။ ကြဲျကျပဲျကတဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြကို သမိုင္းတေလ်ာက္ ျကားခဲ့ရ၊ ျကားေနရလို့ က်ြန္ေတာှ့စိတ္ထဲ သာမန္ ျပည္သူျပည္သား တစ္ေယာက္ အေနနဲ့ ေတြးမိတာ ခံစားမိတာကို ေရးပာတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ကြဲလြဲပိုင္ခြင့္ ရွိပာတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိုး တစ္ေယာက္ အေနနဲ့ ကမဿဘာ့အလယ္မွာ ထည္ထည္ဝာဝာ ေနခ်င္တယ္။ အဲဒီအတြက္ အခ်င္းခ်င္း အကြဲအျပဲ ဇာတ္လမ္းေတြကို ျကားရမွာထက္ ဘယ္ေလာက္ အယူအဆ တူတူ မတူတူ ကိုယ့္ ပုဂဿဂလိက ဆနဿဒေတြ ခံစားမွုေတြကို ေလ်ာ့တန္တာေလ်ာ့ တိုးတန္တာတိုးျပီး လူအားလံုး ညွိနွိုင္းတိုင္ပင္ျပီး အေကာင္းဆံုးကို အေျဖရွာျကမယ္ ဆိုရင္ျဖင့္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲလို့ ေတြးေနမိပာတယ္။